หนังสือให้ยืมเรียน ใช้หมุนเวียนอีกหลายปี
โปรดใช้ให้ดีๆ เงินภาษีพ่อแม่เรา
จงใช้ให้คุ้มค่า หมั่นศึกษาอย่าดูเบา
สมองต้องขัดเกลา จึงจะแจ่มเจิดปัญญา
เก็บงำอย่าทำขาด สมบัติชาติต้องรักษา
ผู้ประพฤติเหมาะจรรยา อนาคตงดงามเทอญ
edit @ 27 Dec 2009 15:44:23 by GENTILLE :-)
คนเรา มีเรื่องอะไรแต่ไม่ยอมพูดกัน
ก็เหมือนปวดท้องอึ แต่ไม่ไปอึ
ส้วมก็มีแล้ว ท้องไส้ก็ปั่นป่วนได้ที่แล้ว
แต่กลับอัดอั้นเอาไว้ ไม่ยอมไปอึซักที..
ไม่อึก็ไม่หายปวด ไม่พูดก็ไม่เคลียร์
ไม่อึก็ไม่สบายตัว ไม่พูดก็ไม่สบายใจ
ครั้นไม่อึไปนานๆ ท้องผูก ระบบการทำงานของร่างกายก็รวนไปหมด
เหมือนคนเรา ไม่ยอมพูดกันให้รู้เรื่องซักที .. นานๆ ไป ก็ยิ่งลำบากที่จะพูด
ก็เหมือนคนท้องผูกนั่นแหละ
อยากจะอึ แต่อึไม่ออก .. อยากจะพูด ก็ไม่กล้าจะพูดซะแ้ล้ว
รู้อย่างงี้แล้ว รีบหันหน้าเข้าหาส้วม
เช็คดูว่าตัวเองปวดอึหรือยัง ถ้ากำลังได้ที่พร้อมจะระบายแล้ว จะรออะไรอยู่ล่ะ ?
ตุ๋มมม ม ~ (-;
edit @ 10 Dec 2009 13:24:01 by GENTILLE :-)
เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์ดับลง
ช่วยให้ได้ยินเสียงโทรทัศน์ที่ดังมาจากทาวเฮาส์หลังเล็กได้ชัดยิ่งขึ้น
ฉันสาวเท้าอย่างเร็ว เพื่อเอาหน้าไปโผล่เหนือลูกกรงประตู
เป็นสัญญาณที่รู้กันระหว่างฉันกับเขา ว่าวันนี้ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเขาอีกแล้ว
' ทำไมปล่อยให้เงินหมดล่ะ เหลือติดตัวไว้บ้างสิ เผื่อฉุกเฉินขึ้นมาจะทำยังไง'
เขาพูดเชิงตำหนิฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง พร้อมกับเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมเหมือนทุกครั้ง
ฉันได้แต่ทำหน้าทะเล้น และแก้ตัวแบบปัดๆ ไปเหมือนทุกๆ ครั้งเช่นกัน
ฉันเข้าใจดีถึงความเป็นห่วงของเขา
แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร .. เพราะยังไงเขาก็ยังอยู่ให้ความช่วยเหลือฉันได้เหมือนเดิม
ยังไง ..เขาก็ยังอยู่เหมือนเดิม ตรงเก้าอี้ตัวเดิมแบบนี้ ทุกวัน
ฉันพูดคุยกับเขาตามปกติด้วยเวลาที่จำกัด
มีงานรอฉันอยู่ มีธุระที่ฉันต้องทำให้เสร็จ มีกิจกรรมมากมายที่ต้องการแรง และสมองของฉัน
มีบุคคลอีกเยอะแยะ ที่ฉันต้องการจะพูดคุยด้วย
แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าฉันไม่อยากคุยกับเขานะ
ฉันมีเรื่องราวมากมายอยากจะเล่าให้เขาฟัง และอยากจะให้เขาเล่าให้ฟัง
อยากจะขอคำปรึกษาจากเขา อยากจะถามหลายเรื่องของเขาที่ฉันยังไม่เคยรู้
แต่เอาไว้ก่อนแล้วกัน ..
เพราะยังไง เขาก็ยังอยู่ให้ฉันพูดคุยได้เหมือนเดิม
ยังไง ..เขาก็ยังอยู่เหมือนเดิม ตรงเก้าอี้ตัวเดิมแบบนี้ ทุกวัน
ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน
เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์ดับลง
วันนี้แปลกจัง .. ไม่มีเสียงโทรทัศน์ให้ได้ยินซักนิด
มีรถตำรวจ รถพยาบาลจอดอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับคนในหมู่บ้านตั้งเยอะแยะ เกิดอะไรขึ้น ??
ฉันสาวเท้าอย่างเร็ว เพื่อเอาหน้าไปโผล่เหนือลูกกรงประตู และพบกับภาพที่ไม่คุ้นตา
เก้าอี้ตัวเดิมของเขาถูกปล่อยให้ว่างจากงานรับน้ำหนักที่มันต้องทำอยู่เป็นประจำทุกวัน
จนฉันแอบเห็นได้ถึงรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเก้าอี้ ..
เขาไปไหนนะ ?
ฉันพยายามกวาดสายตามองหาเขาไปทั่วบริเวณ
แต่สิ่งที่ได้พบ มีเพียงความว่างเปล่าของทาวเฮาส์หลังเล็กนี้
และรอยยิ้มของเก้าอี้ ที่ส่งมาเป็นระยะๆ
ฉันเปิดประตูบ้านเข้าไป วิ่งตามหาเขาแข่งกับเสียงบีบของมอเตอร์ไซค์
นี่ฉันต้องการความช่วยเหลืออยู่นะ เขาหายไปไหนกัน
เสียงบีบแตรดังขึ้นเรื่อยๆ แต่คงจะเบากว่าเสียงหัวใจที่เต้นระทึกของฉันตอนนี้
ฉันรู้แล้ว เข้าใจแล้ว จะไม่ทำแบบนี้อีก จะเชื่อสิ่งที่เขาพูด ขอเพียงเขาอย่าหายไป
น้ำตาฉันไหลไม่หยุด พอๆ กับเสียงแตรมอเตอร์ไซค์ตอนนี้
เวลาผ่านไป ฉันทิ้งเวลาที่ต้องทำทุกอย่างมากมาย เพื่อตามหาเขา
พื้นที่ในบ้านที่ฉันยังไม่ได้ตามหาเขาเหลือน้อยลงทุกที
เสียงแตรหายไปแล้ว คนขับคงไม่รอฉันแล้ว เวลาก็ไม่รอฉันเช่นกัน ไม่มีใครรอฉันอีกต่อไป..
ฉันหยุดยืนนิ่งด้วยความเหนื่อยอ่อน น้ำตายังคงไหลอยู่
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันอยากคุยกับเขามากที่สุด และเวลาที่มี ฉันพร้อมจะมอบให้กับเขา
ใจฉันเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ตามันพร่าไปหมด เหงื่อไหลโทรมกาย ฉันหายใจไม่สะดวกเลย
เกิดอะไรขึ้นกับฉัน .. ฉันไม่รู้ ฉันรู้เพียงแต่ว่าฉันจะตามหาเขาให้เจอให้ได้
เลือด .. ฉันใช้ปลายนิ้วไล่เลือดที่ไหลมาเข้าตา
ฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว .. เมื่อไหร่เขาจะกลับมา ขอร้องล่ะ มาช่วยฉันที
นั่นไง เสียงของเขา ฉันได้ยินเสียงของเขามาแต่ไกล
เขาคงจะกลับมาแล้วล่ะ ฉันดีจัง
ฉันรีบวิ่งตามเสียงนั้นไป เพื่อจะไปเจอกับเขา และเขาก็อยู่ตรงนั้น อยู่ตรงนั้นจริงๆ
ฉันอยู่ในอ้อมกอดของเขา อ้อมกอดที่ทั้งแสนอบอุ่นและเต็มไปด้วยความห่วงใย
ต่อไปนี้ฉันจะพูดกับเขามากกว่าคนอื่นๆ ฉันจะเชื่อทุกอย่างที่เขาบอกและเตือน ฉันจะใช้เวลากับเขาให้มากที่สุด
แต่ฉันคงทำไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ..
เวลาไม่รอฉันแล้ว .. ไม่มีใครรอฉันอีกต่อไป
เลือดยังไหลไม่หยุด พอๆ กับน้ำตาของฉันตอนนี้ เขากอดฉันและร้องไห้
ฉันอยากจะพูดและขอโทษกับทุกอย่างที่ผ่านมา
'ผมเรียกแกแล้วครับ บอกว่าให้ระวังรถ พอแกลงจากมอเตอร์ไซค์ไป รถกระบะก็สวนมาพอดี'
สิ่งที่ฉันทำได้มากที่สุดในตอนนี้ คือยืนมองดู ร่างของฉันที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา
' พ่อคะ ขอโทษที่หนูยังไม่ได้ทำอะไรให้พ่อเลย หนูน่าจะมีเวลาให้พ่อมากกว่านี้ หนูรักพ่อนะคะ'
ต่อจากนี้ เขาก็คงยังอยู่เหมือนเดิม ตรงเก้าอี้ตัวเดิมแบบนี้ทุกวันๆ .. แต่ฉันหมดเวลาแล้ว
เก้าอี้ยังส่งสายตายิ้มเยาะให้ฉันอย่างไม่ขาด
ฉันคงต้องหลับแล้วสินะ .....
edit @ 3 Dec 2009 22:10:15 by GENTILLE :-)
